Bij mijn laatste tripje naar Aruba kwam ik wederom iemand tegen (Heather) die mij uitnodigde om naar New York te komen. Ik had haar gevraagd of ze niet kon proberen om een gig voor me te regelen. Ze zou haar best doen en uiteindelijk had ze iets gevonden in een bar in Soho. www.rbarnyc.com Enige probleem was dat we minimaal 25 man moesten meenemen. Die hadden we niet zo snel paraat. Dus leek het toch niet door te gaan. Maar goed er is sowieso genoeg te beleven. Lees hieronder voor een impressie van dit avontuur.
Donderdag (kennismaking met mijn wederom uitzonderlijke kamergezelschap)
Ik kom begin van de middag aan in New York. Ik loop in in de stralende zon over de 5th avenue 42nd street naar Gershwin hotel 27th street. Cool hotel, goeie locatie en maar 30 dollar per nacht op slaapzaal. Je moet wel beetje geluk hebben met je roommates.Vorige keer had ik meer geluk blijkt. Toen sliep ik onder en was het gezelschap redelijk jong. Dit keer slaap ik boven op een wiebelstapelbed. Ben ik vergezeld van een rare Italiaanse gast van 50 die geen woord Engels spreekt, maar wel steeds zijn 2 tanden bloot grijnst als hij mijn iPad of iphone ziet. Verder zit hij de hele dag op zijn bed zijn kleine verzameling van dollar briefjes glad te strijken. Dan hebben we nog de keihard snurkende dikke tante aan de overkant van de kamer. Maar goed bij 30 dollar per nacht mag ik nog steeds niet klagen. Dus aanrader: Gershwin hotel!
‘S avonds naar Waterclub om een meisje (Clarice) te ontmoeten die ik vorige keer dat ik in New York was in een pianobar heb leren kennen. In de Waterclub zit toevallig ook een pianist. Zo'n jazz pianist. Clarice is zangeres en wil graag een liedje zingen, maar uiteraard wil de pianist dat niet. Laatste keer dat ik in New York was, wilde ik graag een liedje spelen maar zei de barman dat de piano niet verzekerd was voor schade die toegebracht was door vreemden. Ik ben zelf trouwens ook nooit zo happig op mensen die graag op podium willen. Je weet nooit wat je krijgt. Clarice begint toch op een gegeven moment hard mee te zingen en de pianist schijnt het uiteindelijk toch leuk te vinden. Gelukkig maar..
Daarna nog naar een andere club met live muziek. Gitarist en drummer. Zij spelen de klassiekers als 500 Miles en Wonderwall. Omdat ze die al te vaak hebben gespeeld in hun carrière doen ze die wel dubbeltempo. Ik voel oprechte empathie, hoewel het geen slechte gig is. Volle bar, hoop leuke jonge mensen. Beetje dronken, dat wel natuurlijk..
Tenslotte nog naar Brandy's, de pianobar waar ik Clarice tegen kwam. De meeste pianobars in New York zijn helaas een beetje homo en nogal musical georiënteerd. Toch nog even zingen. Clarice een musical liedje. Ik Kings of Leon. Die kent de pianist gelukkig nog half.
Vrijdag (Burlesque: strip show met dikke en andere grappige vrouwen)
Afgesproken voor lunch met Kevin Hunter, gitarist van daar die ook in NL heeft gespeeld. Hij heeft in verschillende clubs in NYC en daarbuiten gespeeld. Ik ontmoet hem op het VN gebouw, waar hij sinds een jaar een gewone baan erbij heeft genomen.
'S avonds ga ik maar eens kijken in RBar, de bar waar ik aanvankelijk de gig zou hebben. Binnen wandelend zie ik achterin de bar een rood gordijn met daarbij een portier. Maar ff vragen wat er gebeurt en me nog even voorstellen. Tot mijn verrassing herkent die gast mijn naam en heeft hij me nog op het schema staan voor dinsdag! Verder nodigt hij me uit voor een drankje en vraagt of ik zin heb om even achter het gordijn te kijken. Blijkt dat ze daar een Burlesque party houden. Ik weet natuurlijk niet wat dat is. Vrij vertaald noem ik het nu strip show met dikke en andere grappig aangeklede vrouwen. Ik steek mijn hand nog op voor een quiz. Word het podium opgeroepen om met een tegenstandster bij een aantal opgenoemde namen van Burlesque strippers te raden of het echte bestaande strippers waren of dat de naam ter plekke verzonnen is. Ik win en krijg twee vrijkaartjes voor een andere Burlesque show de volgende dag. Lucky me..
Daarna ontmoet ik Kevin weer in National Underground in Soho, een van de bars waar elke avond minimaal 5 live acts te zien zijn. Deze bar is toevallig het eigendom van Gavin DeGraw en zijn broer Joey. Ik kom daar nog een of andere hippie dame tegen die me uitnodigt voor een gids tour de volgende dag naar alles wat met rock ‘n roll te maken heeft. Volgende dag blijkt de gids een beetje vage gast te zijn die zijn haar heeft geverfd in roze geel en blauw, verder vooral praat over vergane glorie in de muziek en panden die ooit eens te zijn gebruikt door mensen als Andy Warhol of clubs waar vroeger bands als Pearl Jam, Nirvana of Greenday speelden maar nu al lang failliet zijn. Als ik niet een cultuurbarbaar was, had ik dat uiteindelijk interessant gevonden natuurlijk. Sowieso ga ik liever naar clubs die nog gewoon open zijn.
De bandjes deze avond zijn ok, maar ook weer niet bijzonder. Nog even Rockwood musichall binnen gewandeld. Podium voor singer songwriters. Ook niet echt bijzonder.
Zaterdag(Rock'n Roll rondleiding die eindigt op Top of the Rocks)
Zoals al vermeld ga ik mee met de Rock ‘n roll rondleiding overdag. Maar dat blijkt dus niet echt mijn ding te zijn, dus haak al snel af. Heather, het meisje dat me had overgehaald naar NYC te komen en ook een gig voor me had geregeld is vrij dus we gaan samen de rooftop van het Rockefeller center bezoeken. De lift heeft glas aan de bovenkant. Als je hoogtevrees hebt, niet door het glas kijken. Ach ja, wat doe je dan überhaupt in die lift natuurlijk. Uiteraard is het uitzicht daar boven erg bijzonder.
'S avonds op stap met Heather en vriendinnen. Naar een club met veel lawaai en op elkaar gepropte mensen. Vriendin van Heather wordt ziek. Heather gaat met haar naar huis en ik ga maar weer terug richting Soho. Eerst naar clubs in Bleecker street: Red Lion (cover bandjes met hedendaagse pop rock muziek) en Bitter End (meer blues funk rock). Daarna naar mijn favoriete bar, Rockwood musichall. Maar nog niet geïmponeerd door de muziek. Wel nog een leuke dame tegen gekomen, waarmee ik later wellicht nog wou afspreken maar zoals vaker gebeurt blijft het bij sms contact en een paar pogingen tot afspraken die uiteindelijk toch niet doorgaan.
Zondag (Rust en repetitie, Rockwood)
Vandaag ga ik maar eens goed oefenen en bedenken hoe ik mijn 45 minuten set ga invullen. Het weer wordt helaas slechter, dus geen Central Park of zoiets op zondag. Nog even langs bij Rockwood. Daar speelt Katie Costello. Zij schrijft leuke liedjes, vooral het liedje 'casette tape' blijft hangen. Er zijn hier veel singer/songwriters. Vraag me af hoe mensen als Gavin de Graw, Norah Jones, Alicia keys er doorheen hebben kunnen komen. Valt me wel op dat bovengenoemden wel wat toegankelijker muziek hebben dan de meeste songwriters die ik deze week zie. Wellicht een factor.
Maandag (Open mic in cafe Vivaldi's Greenwich village)
Op internet zag gisteravond ik dat er open mic is in cafe Vivaldi's. Website zegt dat het niveau daar hoog is, dus de moeite waard om eens te gaan kijken. Inschrijven om 18.00 en dan krijg je een nummer. Als je geluk hebt, ben je voor 22.00 aan de beurt en mag je twee nummers zingen. Bij pech, ben je pas daarna en mag je er maar eentje. Ik kreeg nummer 19 en had geluk, zo bleek:). Dan eens kijken waar ik ga zitten. Eerst nog met een jongen in de rij aan de praat, maar die is nogal met zichzelf bezig. Dan zie ik een meisje alleen zitten die me doet denken aan Norah Jones. Geen slecht gezelschap lijkt me. Zij vertelt dat ze uit New Jersey komt en na 5 jaar weer eens terug is bij de open mics. Heb volgens mij ook al 5 jaar niks meer van Norah Jones gehoord.. We wachten een uurtje of 2 tot ik aan de beurt ben, gelukkig is Heather ook nog net op tijd binnengekomen samen met een vriendin. Een nummer met gitaar gedaan en eentje op piano. Moet nog wel wennen aan het feit dat je in 8 minuten moet laten zien wat je kunt. Verder is het inderdaad wel wat intimiderend om te zingen tussen een aantal aankomende John mayers, Taylor Swifts, Daves Matthews of Sarah Bareilles. Bij gitaar nummer stond de microfoon wat zacht ten opzichte van de gitaar. Piano ging beter en zag ik dat er wel een aantal mensen echt luisterden. Over het algemeen wordt er bij dit soort gelegenheden niet echt geluisterd. Iedereen is vooral met zichzelf bezig. 10 nummers later is Misti aan de beurt (blijkt Norah 's echte naam). Ze heeft idd het zwoele geluid, maar haar nummers klinken een beetje anders. Wel goed:). Al pratende komen we erachter dat zij zou kunnen helpen bij mijn gig op dinsdag. Zij heeft keyboard en wil graag komen en ook 15 minuten van mijn gig invullen. Deal..:)
Dinsdag (Mijn gig in RBar in Soho)
Alle tijd die ik niet heb beschreven ben ik trouwens aan het winkelen. Zo ook vandaag terwijl ik een beetje mentaal aan het voorbereiden ben op de gig. Dat is groot deel van de voorbereiding, visualiseren wat je gaat doen/zeggen en hoe.. Alles lijkt relaxed totdat ik 2 uur voordat ik in de bar moet zijn, mijn video camera dood blijkt te zijn. Hij was al oud(zo eentje nog met casettebandjes), dus een nieuwe kwam sowieso wel uit. Maar waarom net op zo'n stress moment? Snel een winkel gezocht met camera's en op de gok een geschikte uitgezocht. Dan rennen naar de bar. Hopen dat ik niet in de verkeerde metro sta of weer de verkeerde kant oploop. Die metro’s desoriënteren nogal..
Ben toch nog op tijd in de bar, waar ook een open mic aan de gang is. Hier toch wat meer vreemde figuren. Kan ook nog even een liedje proberen voordat Heather met haar 10 vriendinnen aankomt en Clarice met nog een vriendin. De gig zelf gaat aardig zoals gepland. Heb zelfs nog de video camera kunnen installeren. Wat eigen liedjes gespeeld en daarna voor de meisjes wat Bruno Mars en Tom Petty (free falling). Dan neemt Misti nog een paar nummers en sluit ik uiteindelijk af. Volgens mij mag ik nog een keer weer komen. Met Clarice nog even naar Rockwood waar dit keer een maffe maar erg goede band speelt. Clarice is nog even verontwaardigd over het feit dat de zanger een stropdas naar haar gooit, maar die aan het eind van het optreden weer terug wil hebben. Blijkt het laatste optreden van de avond te zijn, we gaan nog even eten. In de pizzeria blijken ze ook Burger pizza te hebben. Ziet er wel Amerikaans uit en zo smaakt hij ook. Zie een hoop cheddar en gehakt en iets van kwalachtig glibber materiaal. Maar hij smaakt vet, dus goed..
Woensdag (weer naar huis)
Van Misti en Heather begreep ik dat het leuk shoppen was in Soho. Dat bleek juist:).
Laatste kleren gekocht en klaargemaakt voor de reis terug. Afscheid genomen van o.a. mijn snurkende kamergenoot. De Italiaan was gelukkig al zondag vertrokken. Dan weer met mijn koffer de 5th avenue af. Terug naar de bushalte op 42nd. Moet zeker nog een keer weer terug komen. Maar dan wel met mijn eigen CD en minimaal 2 gigs van tevoren geregeld..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten